Debby.

In tegenstelling tot de gelijknamige film leidde dit verlengd weekend wel tot enige welkome ontspanning.

Na een twee weken durend dieet van yoghurt, wit brood en gekookte groenten (hartelijk dank, maaginfectie), mag ik eindelijk terug normaal eten. (ok, ok, ik geef toe dat ik naar het einde van de laatste week toe redelijk vaak gezondigd heb, maar yoghurt is nu eenmaal niet zo boeiend.) Genoten dat ik heb van mijn slaatje!

Niet dat het mijn eerste ‘normale’ maaltijd is sinds het beëindigen van de kuur, vrijdag heb ik nog een spaghetti gegeten die moeiteloos het etiket “flauwste spaghetti in tijden” opgeplakt mag krijgen, en zondag stak ik een heel familiefeestmaal achter de kiezen. De slappe spaghetti at ik vrijdag in Wenduine. Mijn ma had het geweldige idee om een weekje naar de zee te trekken, en ik had het nog geweldigere idee haar te brengen met de auto en dan maar meteen een namiddagje aan de kust door te brengen. Ik zag mijzelf al ijscremelikkend over de dijk slenteren. Spelbreker: het weer. Tijdens de rit naar Wenduine was ik plots in een scène van het minder memorabele Twister beland, tussen twee stortvloeden en een hoop Beauforts in. Het sprak dan ook voor zich dat een wandeling naar een pittoresk, maar ongemeen ver gelegen restaurant er niet bepaald in zat.

We belandden bij de Mont Blanc (wat op zich al niet veel goeds voorspelde), waar de decoratie bestond uit allerlei beelden van ganzen met bloemen rond de nek, een eng Anne Geddes-achtig popje in een sofa en een diversiteit aan schilderijen in de categorie saai-minimalisme-met-bestek. De onderlegger op onze tafel werd van een grote rol gescheurd en bleek paasinpakpapier te zijn. De kaart bestond uit de standaardsnacks, maar hierop waren we wel voorbereid. Tussen de menukaart vonden we een bierkaartje met daarop “de slechtste pannenkoeken van de hele wereld!”. Ik ging veiligheidshalve voor de vegetarische spaghetti, mijn ma koos voor de salade met camembert en mijn vriend speelde eveneens op veilig met de hamburger. De frieten bij deze hamburger bleken apart besteld te moeten worden, al kostte het ding op zich al 10 euro. Het heeft weinig zin om elk gerecht tot in het detail te gaan beschrijven, maar laat ik het houden op de kernwoorden: flauw, ongeïnspireerd, droog. Hoe een kok er zelfs niet in slaagt een hamburger naar behoren te bakken is mij een raadsel. Een kluif voor Gordon Ramsey, als je het mij vraagt.

Gelukkig was het eten op het familiefeest beter. Wegens ik-wil-de-volgende-keer-nog-meemogen en andere sociale redenen, lijkt het mij aangewezen om discreet te blijven. Frans bauer, le lac du connemara en ijssoesjes met chocoladesaus. ‘Nuff said. Toch een eervolle vermelding voor het lekkere paasei en de zoete wijn. Chablis geloof ik.

Verder werd ik dit weekend herhaaldelijk blij gemaakt door La Pequena Amy Winehouse:

(no! no! no!)

en Arrested Development.

Ook wist Twin Peaks mij -ondanks het dipje dat ik dacht te zien aankomen na het onthullen van de moordenaar- nog te verrassen.